insan fotoğraf çekemiyorum diye ağlar mı?

çoooooook eski bir zamanda minnacık bir kentte evli çift akşam evde otururlarken bey fenalaşır.evin hanımı telaşlanır tabi ozaman yoktur sağlığın taşıyıcısı.çığırta bağırta telaşla kapının önünde gri kediyi seven kızına bağırır ''ampülü al ampülü as''.. ozamanlar ampül hastalık simgesidir ampül asılınca sağlıktan az buçuk anlayan kentli komşu biter gelir.. tabi o telaşla dil dolanır
ampülüas,ampülüans,ambülüans,ambulüans...




hadi bakalım.

Yenmeyen zeytinin dramı;

...
intihar etmeye kalkışır tam o an
siz donuk parmaklarınızın sıcak şevkatiyle kurtarırsınız onu
sevinciyle süzülür derinizde
sonra yine o yerinizde
ezilir,büzülür
ve öldürülür
oysa çekirdek bir melektir.

... sonra açtım
ikiside yavaşça hani 7-9 cm olan parmaklarıma düştü
parmaklarımda kalakaldı
bakakaldım.

ama o an ne sevincimi paylaşabilirdim ne de içimde garip hüzün barındıran hissi
darmadağın odamın köşesinde yapabildiğim tek şeydi,
parmaklarıma bakakaldım.
hatırlayamıyorum yüzümün halini hani o mimiklerimi;bu sefer kendimi
görememiştim,bilememiştim
bulamamıştım...

...sonra güldüm
hüznün mutluluğu ağır basmıştı o an
mutluluk yine senden gelendi,
o an.aynayı çevirdim yavaşça...

-o-

söz veriştim biliyorum ama ne kadar doğru yaptığımı bilemiyorum.
sadece dayanamazdım çünkü,
bilmeliydin.

bugün taksimi müzigiyle dolduran rastali beyin yanibasindan geçtim. karar verdim: kisa mesafeli gezintimin ardindan yine yeniden yüceltiyorsa notalarini; hissettigim cebimdeki paranin miktarini hissedemeden ona vericektim.
döndüm.
yürüdüm,
yürümüs.
gözgöze geldik.
gittim,
gitti.